Σύλλογος Εργαζομένων Π.Γ.Ν.Ι.

Φωτογραφικό υλικό από κινητοποιήσεις του Συλλόγου Εργαζομένων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων.

 

 

Πρόγραμμα Εκδρομής στην Κωνσταντινούπολη

 

Χαιρετισμός Προέδρου

Σας καλωσορίζουμε στον επίσημο ιστοχώρο του Συλλόγου Εργαζομένων του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων. Ο Σύλλογος Εργαζομένων Π.Γ.Ν.Ι. αποτελεί τον μεγαλύτερο -σε αριθμό μελών- συνδικαλιστικό Σύλλογο της Βορειοδυτικής Ελλάδας και εκπροσωπεί ένα ιδιαιτέρως ευαίσθητο χώρο, τον χώρο της Υγείας.

Περισσότερα...

Τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2019, ο το Χορευτικό Τμήμα του Συλλόγου Εργαζομένων, τίμησε με την παρουσία του την Μουσική Βραδιά που έγινε για την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων. Η εκδήλωση αυτή έγινε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιωαννιτών και εκτός του του Χορευτικού Τμήματος του Συλλόγου Εργαζομένων στο Π.Γ.Ν.Ι., συμμετείχαν ο Σύνδεσμος Συρρακιωτών Ιωαννίνων με το χορευτικό του τμήμα, το τμήμα παραδοσιακών χορών του Δήμου Ζίτσας και το χορευτιό τμήμα της Αδελφότητας Μεγάλου Περιστερίου "Λάκμος".

Μετά τους χαιρετισμούς αναγνώστηκε ένα γράμμα ενός παιδιού για τον συμμαθητή του, ένα παιδί με αυτισμό, τον Τάκη. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε πιο κάτω.

 «Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό! Γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερός μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια... Τα παιδιά τον κορόιδευαν, οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη. Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.

Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο. Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά "Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ". Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα...

Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο... Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε. Έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μη χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματά του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα...

Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. "Θα του μάθετε να τα σκουπίζει!", μας είπε ο δάσκαλος. Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. "Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε!", έλεγε εκείνος. Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν! "Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει!". Κι έτσι η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά... ανέλαβε τον Τάκη.

Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο για πρώτη φορά! Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομά μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο! Θα μου μείνει αξέχαστο!

Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματά του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα! Και το πιο σημαντικό: Είχε φίλους! Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια. Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι. Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενός μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον... Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός... Σπάνιος! Κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του.

Την τελευταία ημέρα στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπό της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας "ευχαριστώ, ευχαριστώ...". Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης... Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος... Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους!

Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας... Δραγανίδης ήταν το όνομα του. Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης... νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!

Στη συνέχεια δείτε κάποιες φωτογραφίες από την μουσική αυτή βραδιά.

 

 

Αδελφότητα Μεγάλου Περιστερίου "Λάκμος".

 

Χορευτικό Τμήμα Συνδέσμου Συρρακιωτών Ιωαννίνων

 

Τμήμα Παραδοσιακών Χορών Δήμου Ζίτσας

 

Κλείσιμο εκδήλωσης χορευτικών τμημάτων

 

Η Ορχήστρα

 

Στο τέλος είχε και λαϊκό πρόγραμμα

 

Αίτηση Εγγραφής

Μπορείτε να κατεβάσετε την φόρμα εγγραφής στον Σύλλογο Εργαζομένων από τον παρακάτω σύνδεσμο:

Φόρμα Εγγραφής

 

66928
ΣήμεραΣήμερα8
ΧθεςΧθες123
Αυτή την εβδομάδαΑυτή την εβδομάδα398
Αυτό τον μήναΑυτό τον μήνα3139
ΣύνολοΣύνολο66928
Μέγιστο 01-16-2020 : 279

Π.Ν.Ι.

Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων

Π.Ο.Ε.ΔΗ.Ν.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων.

Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δημοσίων Υπαλλήλων

JSN Epic template designed by JoomlaShine.com